من باید فرود آیم،
نباید بنشینم،
سال هاست، از آن لحظه که پر بر اندامم روئید
و از آشیان، از بام خانه پرواز کردم
همچنان می پرم. هرگز ننشسته ام،
و دیگر سری نیز به سوی زمین و به سواد پلید شهرها
و بامهای کوتاه خانه ها برنگرداندم،
چشم به زمین ندوختم،
پروازی رو به آسمان،
در راه افلاک
و هر لحظه دورتر و بالاتر از زمین
و هر لحظه نزدیکتر به خدا !